Over het KiMo

“Start klein, denk groot”
Het Kennisinstituut Mondzorg (KiMo) is een jonge, flexibele en kleine organisatie die voortvarend gestalte geeft aan het landelijk ontwikkelen van op bewijs gebaseerde praktijkrichtlijnen. Het KiMo is een samenwerkingsverband van beroepsorganisaties, wetenschappelijke verenigingen en opleidingen in de mondzorg waarin de volgende zorgverleners participeren: tandartsen, mondhygiënisten, tandprothetici, kaakchirurgen en orthodontisten.

Deze website beoogt in eerste instantie algemene informatie over het KiMo te verstrekken aan alle professionals in de mondzorg, alsmede aan patiënten, aan de deelnemers binnen het KiMo, en aan maatschappelijke- en beroepsorganisaties betrokken bij op bewijs gebaseerde richtlijnontwikkeling. Daarnaast kunnen professionals in de mondzorg, die interesse hebben in de methoden van evidencebased richtlijnontwikkeling op de pagina “Documenten” alle relevante informatiebronnen vinden.

Organisatie in wording
De organisatiestructuur van het KiMo begint inmiddels een definitieve vorm te krijgen. Er is aanvankelijk in 2015 gestart met de oprichting van een Stichting, door de Federatie van Tandheelkundige Wetenschappelijke Verenigingen (FTWV). De succesvolle onderhandelingen tussen FTWV, de Associatie Nederlandse Tandartsen (ANT) en de Koninklijke Nederlandse Maatschappij tot Bevordering der Tandheelkunde (KNMT) hebben ertoe geleid dat per 1 september 2016 de Vereniging KiMo operationeel wordt en de Stichting is opgeheven. Naast een Raad van Toezicht, een bestuur en ledenvergadering kent KiMo ook een Stakeholdersraad van deelnemers. Er zijn uitvoerende permanente commissies samengesteld die de motor vormen voor het ontwikkelproces van klinische praktijkrichtlijnen (KPR’s). De KiMo-praktijkrichtlijnen en aanverwante producten komen tot stand volgens de evidencebased richtlijnontwikkeling (EBRO)-methode. Deze methode borgt op meerdere vaste momenten tijdens het ontwikkelproces de elementaire inbreng van de belangrijkste gebruikers van de KPR.

Ben je gemotiveerd om actief deel te nemen in het tot stand komen van klinische praktijkrichtlijnen in de mondzorg of wil je nader geïnformeerd worden? Laat dan even iets weten via de pagina “Contact”.

Doelstellingen
De uitdaging is voor de komende jaren, om met de inzet van vele professionals uit de mondzorg, de eerste aanzet te geven tot een landelijk systeem van bruikbare, betrouwbare en relevante KPR’s. De specifieke professionele vaardigheden die daarvoor nodig zijn, kunnen onder de paraplu van het KiMo gebundeld worden door collega’s uit het veld die samen met richtlijnexperts zich willen inzetten voor een onafhankelijke ontwikkeling van praktijkrichtlijnen.

Het KiMo wil naast het ontwikkelen en implementeren van KPR’s ook ondersteunend zijn bij initiatieven die het gebruik van praktijkrichtlijnen in de praktijk verder faciliteren. Het KiMo heeft bovendien de ambitie om alle initiatieven op het gebied van landelijke richtlijnontwikkeling te coördineren en onder te brengen in een landelijk programma voor de mondzorg.

Waarom richtlijnontwikkeling in de mondzorg?
Richtlijnen in de mondzorg zijn geen doel op zich. Ze spelen bij het realiseren van optimale kwaliteit een ondersteunende rol voor zowel de patiënten, de samenleving alsmede de zorgverleners die deze hanteren.

Voor patiënten en samenleving
KPR’s laten patiënten en de samenleving zien waar de beroepsgroepen in de mondzorg voor staan. Oftewel welke kwaliteitsstandaard de ‘state of the art’ vertegenwoordigt voor een specifiek probleem. Voor patiënten wordt het beter mogelijk om actief betrokken te worden bij de besluitvorming en kunnen daarop invloed uitoefenen afhankelijk van hun wensen, voorkeuren en beperkingen. De overheid en zorgverzekeraars kunnen respectievelijk hun zorgbeleid en inkoop van zorg afstemmen op ‘zichtbare’ kwaliteit.

Voor zorgverleners
Systematische ontwikkeling van KPR’s ondersteunt mondzorgverleners om efficiënt op de hoogte te blijven van nieuwe kennis, en daarmee ‘bij te blijven’. Bovendien bieden KPR’s beslissingsondersteunende handvatten voor professionele samenwerking. Landelijk ontwikkelde KPR’s kunnen verder een bijdrage leveren aan onderwijs en scholing en maken kennislacunes zichtbaar in de klinische mondzorg. Die lacunes kunnen richtinggevend zijn voor nieuw uit te voeren wetenschappelijk onderzoek.
Actuele kwaliteitsaspecten, zoals het terugdringen van ongewenste aan (zorgverlener gebonden) variatie en het opheffen van onvoldoende, overbodige of ongewenste zorg worden beter hanteerbaar.

Natuurlijk zijn er ook beperkingen die bij systematische klinische richtlijnontwikkeling mogelijkerwijs kunnen optreden en/of door zorgverleners als beperkend worden ervaren. Zoals ‘kookboek’-zorgverlening, irreële verwachtingen, professionele weerstand, angst voor juridische consequenties, misbruik door overheid en verzekeraars en het te veel beschermen bijzondere professionele belangen.

 

tekst

Reacties zijn gesloten, maar trackbacks en pingbacks zijn open.

< Terug naar Homepage